Vrijheid, wanneer ben ik eindelijk vrij
Familie
Hier wil ik graag nog iets vertellen over mijn familie, hoe het nu met hun is:

- mijn moeder!
Een bijzonder persoon! Wij hebben een heel sterke band met elkaar. Het gaat goed met haar. Zij is in 2006 gescheiden en is nu weer gelukkig getrouwd. Dat is trouwens een best grappig verhaal, want jaren geleden heb ik als fotograafnaam "Annett Holland" aangenomen. Dit, omdat mijn meisjesnaam "Klebenow" hier in Nederland niet echt makkelijk was. Nu is mijn moeder opnieuw getrouwd - en ja hoor, met wie: met Jens Holland. Dus mijn moeder draagt nu de naam "Holland". Ik vind dit echt een grappig verhaal.
Jens is overigens in West-Duitsland groot geworden.


- mijn broer Tony
Tony woont nu in Londen! Ja, ook hij geniet dus van zijn vrijheid! Tony was 12 jaar oud toen de grens is opengegaan. Het enige wat hij zich nog herinnert aan Oost-Duitsland is dat hij zijn vrienden daar moest achterlaten. Het was zeker niet makkelijk voor hem, maar hij is nu erg blij dat hij in vrijheid leeft. Wij praten vaak over de tijd in de DDR en hij is ook zeer geïnteresseerd in alles. Mijn verhaal heeft veel indruk op hem gemaakt. Hij weet nog wel hoe verdrietig mijn moeder was toen ze het bericht kreeg dat ik weg was.


- mijn broer Robert
Robert woont in Berlijn. In Oost-Berlijn! Voor hem is Berlijn gewoon Berlijn. En dat is logisch ook, want hij was 3 jaar toen de grens open ging. Hij weet er niets meer van. Robert is net als ik fotograaf en heeft al aardig wat bekendheid gekregen in dit vak. Hij werkt voor verschillende tijdschriften, modellenbureaus, politiek en soms ook in het buitenland voor opdrachten. Hij heeft een maand in New York geleefd en gewerkt en dat beviel hem prima. Dus wie weet... Fijn dat hij nu de mogelijkheid heeft om overal naar toe te gaan.


- mijn zusjes Andrea en Britta
Zoals al eerder verteld heeft mijn zusje Britta de grensopening niet mee mogen maken. Haar tweelingzus Andrea wel! Voor haar verbeterde het leven totaal! Ineens waren er zelfs therapie├źn voor haar (zoals muziektherapie, paardrijden, zwemmen enz.). In Nederland zijn wij door een artikel in een krant erachter gekomen dat Andrea het syndroom van Rett heeft. Wij hebben haar laten testen en het is toen bevestigd. Wij waren toen heel blij dat het internet bestond want hier vonden wij heel veel over het syndroom van Rett. Zo konden we Andrea veel beter begrijpen. Zij bloeide helemaal op sinds wij haar diagnose hadden. Er is sinds de grensopening nog heel goed voor haar gezorgd; ze was iedere dag buiten, had een mooie zongebruinde huid en straalde! Ook al kon ze niets zeggen - haar ogen straalden.
Andrea is in 2004 plotseling overleden aan een hartinfarct. Niemand zag het aankomen. Mijn zoontje was 8 weken daarvoor geboren - zij heeft hem helaas nooit ontmoet.

Wil je meer over mijn zusjes lezen, dan kun je hier kijken: www.rettkind.de. Deze pagina is helaas alleen in het Duits. Mijn moeder heeft hier haar verhaal geschreven. In dit verhaal lees je ook over de toestanden in de toenmalige DDR. Dat ze niet wordt geholpen met de kinderen. Er was geen speciale wandelwagen voor hen of andere hulpmiddelen. Wij woonden op de derde verdieping, maar iedere dochter moest gedragen worden, omdat ze niet konden lopen. Ik was te klein om te helpen, ik was maar vier jaar ouder dan hen. Het verhaal van mijn zusjes vind ik nog steeds heel aangrijpend. Ik mis ze allebei vreselijk. Ze zullen altijd een plek in mijn hart blijven hebben!